Түрэмгийлэгч /өгүүллэг/

Төгсгөл. Алган дахь “цайзанд” минь урьд шөнөжингөө хоригдсон хоёр бяцхан “түрэмгийлэгч”-ийн ор мөр тэмтрэгдэх шиг. Энэ мэдрэмж надад яг гурав хоног мэдрэгдсэн юм. Гэвч дөрөв дэх өдрөөс эхлэн тэр мэдрэмж үгүй болж эхлэх нь тэр. Тэгэхэд надад ямар аймшигтай санагдаж байсан гээч. Яг л нэг их үнэтэй цайтай зүйлээ бага багаар гээж байгаагаа мэдэрч байгаа юм шиг л санагдаж байв. Ингээд л би өөрийн эрхгүй Баасан гаригийг тэсэн ядан хүлээж эхлэв. Хүлээлт!

Цагийн зүү тэр чигээрээ царцаад хөлдчихсөн юм шиг явахаа үзэхгүй. Бас тийнхүү хүлээхийн хажуугаар “Тэр ирэхгүй бол яана” гэсэн айдас дахин дахин бодогдоод хашгармаар ч юм шиг болж нэг үгээр хэлэхэд миний амар тайван амьдралын хэмнэл нэг мөсөн эвдэгдэж орхисон гэхэд болохоор болов. Арай хийж Баасан гариг ирэх нь тэр. Өглөөнөөс авахуулаад би хүлээж эхэллээ. Тэгж хүлээж байхад урьд урьдны өдрүүдийн Маргаашийг хүлээж байсан хүлээлт юу ч биш байв. Цаг явахын хэрээр “Тэр өнөөдөр ирнэ” гэсэн бодол цаг өнгөрөхийн хэрээр “Ирэхгүй нь ээ” гэсэн бодлоор солигдож байлаа. Хонхны дуу. Бүсгүй үүдэнд минь зогсож байх нь тэр. Дахиад л өнөө гайхамшигт хоёр бяцхан “түрэмгийлэгч”миний алганд. Миний цээжинд. Цаг хугацаа хичнээн хурдан өнгөрсний ч мэдсэнгүй! Нэг л мэдсэн нар мандаж, бүсгүй явах болов.
- Жаахан бай л даа.
- Өглөө болчихлоо
- Тэгсэн ч гэсэн…
- Харамсалтай нь чадахгүй нь. Тохироо бол тохироо шүү дээ.
- Ядаж ганцхан хором
- Үгүй дээ
- Аймшигтай байна. Дахиад долоо хоног хүлээнэ гэдэг. Хэрэвзээ би чамайг эндээс гаргахгүй бол чи яахав?
- Чи тэгж чадахгүй ээ
- Яагаад?
- Мэдэхгүй. 
- Үгүй ээ, би чадна.
Ингэж хэлээд би бүсгүйг ухасхийн тэвэрч авлаа. Цээжинд минь өнөөх хоёр бяцхан “түрэмгийлэгч” хүчирхийлэн тулах нь мэдрэгдэв. Гэхдээ би яагаад ч юм бэ, өөрийн эрхгүй
- Чинийхээр болъё гэчихлээ.
Дахиад л өнөө бяцхан “түрэмгийлэгчид” намайг тийнхүү хэлүүлж чадах нь тэр. Хүчирхэг байгаа биз? Ердөө л атганд багтмаар жаахан байж шүү дээ. “Агуу байх”, “Хүчтэй байх”… гэдэг үгс яагаад ч юм бэ “Том”  гэсэн утгаар илэрдэггүй юм байна гэсэн бодол тэгэхэд л надад төрсөн юм. Магадгүй хамгийн хүчтэй зүйл хамгийн “жижиг” ч байдаг юм уу?  Ингээд би ирэх Баасан гаригийг хүлээхдээ цаг хугацааны хамгийн “бага” хамгийн “нарийн” хэмжигдэхүүнийг ямх ямхаар үдэж эхэлсэн. Хоёр дахь долоо хоногийг мөн л тэсч ядан өнгөрүүлэхдээ би  эргэлт буцалтгүй нэг зүйлийг шийдсэн нь “гэрлэлт” байв. Яагаад ч юм бэ дахиад долоо хоног, дахиад Баасан гаригийг хүлээж тэвчихээргүй байлаа. Баасан гариг. Хүсэн хүлээсэн мөч минь. Шөнийн туршид. Өглөө.
- Хоёулаа гэрлэе.
- Юу гэнээ?!
- Хоёулаа гэрлэе. Миний эхнэр болооч.
- Үгүй шүү.
- Би чамгүй байж чадахгүй нь. Би чамайг бодохгүй ганц хоромыг ч өнгөрүүлэхгүй байгаа. Ахиад би чамайг энэ хаалгаар гаргаж, ахиад би чамайг өөрөөсөө холдуул чадахгүй нь. Би чамд  хайртай.
- Худлаа
- Чи яагаад надад итгэхгүй байгаа юм бэ.
- Чамайг ердөө л хүсэл тачаал эзэмдчихж. Түүнээс биш чи надад хайртай байгаа юм биш.
- Би чамайг тэртээ тэрэнгүй хүчээр хорьж чадахгүй шүү дээ. Гэтэл энийг минь битгий миний эсрэг ашиглаа ч дээ. Гуйж байна!
- Ахиад чамайг энэ тухай ганц л үг дуугарах юм бол би ирэх Баасан гаригт ирэхгүй шүү.
- Үгүй чи тэгж болохгүй. Би …
- Баяртай.
- Намайг уучил. Би буруу үг хэлж, би ердөө л өөрийгөө бодож. Баасан гаригт ирээрэй, гуйж байна!
Бүсгүй миний үгийг сонссон ч юм уу, үгүй ч юм уу бүү мэд. Гагцхүү хаалга  л “тас” хийн хаагдав. Би өөрийнхөө өмнө, өөрөө өөрийгөө уучлахад ч бэрхтэй ямар том алдаа хийснээ ойлгов. “Хэрвээ бүсгүй миний үгийг дуулаагүй, дуулсан байлаа ч намайг уучлахааргүй нэг мөсөн “Баяртай  гэсэн бол яана” гэж бодохоос би бүр амиа хорлочихмоор санагдаж байлаа. Ганцхан зүйл л намайг торгоож байсан нь ирэх “Баасан” гариг. Би хэзээ ч бурханд итгэж байгаагүй. Гэхдээ тэр долоо хоногийг би өдөр шөнөгүй бурханаас аврал эрж өнгөрүүлсэн. Тэгэхэд “Үхэл” надад огтхон ч аймшигтай санагдахгүй байв. Ганцхан гэм нь “Тэр ирэхгүй”. Ирэхгүй нь гэдгийг “мэдрэх”, “ойлгох”, “түүнд итгэх” л “Үхэл” байв. Би тэр долоо хоногт цал буурал болтлоо өтлөх шиг болсон.
         Баасан гаригийн өглөө. Өглөөнөөс эхлээд л чихэнд минь хаалганы хонх хангинаж, хичнээн олон удаа би үүд рүү ухасхийсэн юм бэ бүү мэд. Гэхдээ би тэр бүрийд цөхрөлтгүй үүдээ тайлсаар л байлаа. Гэвч “Бурхан” гэж байдаг юм билээ.

Эхлэлийг нь

2008 он

Түлхүүр үг: хайр, өгүүллэг